Strona uprp.pl korzysta z plików cookie. Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na korzystanie z plików cookie.X

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej


2004-01-30

Znak Towarowy Wspólnoty - skutki zapisów w Traktacie Akcesyjnym

W Unii Europejskiej wydano szereg aktów regulujących kwestie ochrony własności przemysłowej.


Są to:

- Dyrektywa Rady Nr 76/768/EWG o ujednoliceniu przepisów dotyczących produktów kosmetycznych (Dz. Urz. z 1976 r. Nr L 262/169 ze zm.),

- Dyrektywa Rady Nr 84/450/EWG w sprawie ujednolicenia przepisów prawnych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd (Dz. Urz. Nr L 250/17),

- Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 97/55/WE zmieniająca dyrektywę nr 84/450/EWG dotyczącą reklamy wprowadzającej w błąd w celu uwzględnienia reklamy porównawczej (Dz. Urz. z 1997 r. Nr L 290/18),

- Rozporządzenie Rady Nr 1576/89/EWG dotyczące ogólnych zasad oznaczania, opisu i prezentacji artykułów spirytusowych (Dz. Urz. z 1989 r. Nr L 160/01),

- Dyrektywa Rady Nr 89/552/EWG w sprawie ujednolicenia przepisów prawnych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących przekazu i działalności telewizyjnej (Dz. Urz. z 1989 r. Nr L 298/23 ze zm.),

- Dyrektywa Rady Nr 92/28/EWG w sprawie reklamy produktów medycznych przeznaczonych dla ludzi (Dz. Urz. z 1992 r. Nr L 113/13),

- Rozporządzenie Rady Nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku win (Dz. Urz. z 1999 r. Nr L 179/01 ze zm.),

- Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 2000/13/WE o znakowaniu, prezentacji i reklamie żywności (tekst jedn. Dz. Urz. z 2000 r. Nr L 109/29),

- Pierwsza Dyrektywa Rady Nr 89/104/EWG o harmonizacji przepisów państw członkowskich o znakach towarowych (Dz. Urz. z 1998 r. Nr L 040/1),

- Rozporządzenie Rady Nr 40/94/WE o znaku towarowym Wspólnoty (Dz. Urz. z 1994 r. Nr L 011/1),

- Rozporządzenie Komisji Europejskiej Nr 2868/95 wdrażające Rozporządzenie Rady Nr 40/94 dotyczące znaku towarowego Wspólnoty,

- Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 98/71/WE w sprawie ochrony prawnej wzorów (Dz. Urz. z 1998 r. Nr L 289/28),

- Rozporządzenie Rady Nr 6/2002/WE w sprawie wzoru Wspólnoty (Dz. Urz. z 2002 r. Nr L 3/1),

- Rozporządzenie Rady Nr 2081/92/EWG w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i oznaczeń pochodzenia produktów rolnych i artykułów żywnościowych (Dz. Urz. z 1992 r. Nr L 208/1) zm. Nr 692/2003 z 8 kwietnia 2003r.,

- Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 98/44/WE o ochronie prawnej wynalazków biotechnologicznych (Dz. Urz. z 1998 r. Nr 4213/130.

Powstanie, z dniem 1 stycznia 1993r. Jednolitego Rynku pozwoliło na swobodny przepływ towarów, usług, kapitału i ludności. W tej sytuacji znak towarowy Wspólnoty utworzono jako instrument dla ochrony znaku na całym terytorium Wspólnoty Europejskiej.

Rozporządzenie Rady Komisji Europejskiej Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993r. utworzyło nowe terytorialne prawo własności przemysłowej Unii Europejskiej. Jest to prawo regionalne, które funkcjonuje na terenie Unii (Community Trademark - CTM). Prawo to koegzystuje z prawami krajowymi (National Trademarks) oraz z prawami międzynarodowymi (International Trademarks), tj. udzielonymi zgodnie z Porozumieniem madryckim i Protokołem do tego Porozumienia. Mając na uwadze ww. Rozporządzenie należało powołać organ administracyjny, który zajmowałby się postępowaniem dotyczącym rejestracji znaku towarowego Wspólnoty. W tym celu powstał Urząd do Spraw Harmonizacji Rynku Wewnętrznego w Alicante (Hiszpania) - Office of Harmonisation in The Internal Market (OHIM). Urząd ten rozpoczął działalność w 1996r. i początkowo rejestrował tylko znaki towarowe (obecnie można uzyskać ochronę wzorów przemysłowych).

Postępowanie w sprawie znaku towarowego Wspólnoty reguluje rozporządzenie Rady Nr 40/94/94/WE o wspólnotowym znaku towarowym (Dz. Urz. z 1994 Nr L 011/1). Do aktów prawnych dotyczących znaku towarowego Wspólnoty, oprócz wymienionych Rozporządzeń Komisja Europejska wprowadziła Rozporządzenie Nr 2869/95 z 13 grudnia 1995r. dotyczące opłat uiszczanych w OHIM oraz Rozporządzenie Nr 21/96 z dnia 5 lutego 1996r. ustanawiające zasady proceduralne Komisji Odwoławczej (Board of Appeal). Ponadto Komisja upoważniła OHIM do wydawania przewodników dotyczących postępowania przed Urzędem a Prezydent OHIM-u uzyskał uprawnienia wydawania wewnętrznych decyzji i komunikatów.

Ważną rolę w kształtowaniu prawa europejskiego pełni, poprzez swoje orzecznictwo Trybunał Sprawiedliwości z siedzibą w Luksemburgu. Nie posiada on wprawdzie kompetencji prawotwórczych, ale w praktyce zasady wypracowane przez orzecznictwo Trybunału mają moc zasad prawnych. W szczególności sytuacja taka ma miejsce w zakresie prawa wynikającego z ochrony znaku towarowego, jego funkcji, a także wyczerpania prawa. Zanim wprowadzono unijny znak towarowy, podmioty gospodarcze mogły chronić swoje znaki na terenie Unii Europejskiej dwiema drogami: krajową i międzynarodową. Rejestracja na poziomie krajowym wymagała zgłoszenia znaku towarowego w każdym z państw członkowskich Unii Europejskiej. Rejestracja zaś międzynarodowa pozwalała uzyskać ochronę znaku poprzez jedno zgłoszenie, lecz ograniczała się wyłącznie do krajów Unii należących do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków towarowych.

Zasady dotyczące rejestracji znaku towarowego Wspólnoty przed Urzędem do Spraw Harmonizacji Rynku Wewnętrznego w Alicante

1. Znak towarowy Wspólnoty ma jednolity charakter, co oznacza, że wywiera jednakowy skutek na terytorium całej Wspólnoty. Rejestracja, cesja, unieważnienie, zakaz używania odnosi się do całej Wspólnoty.
2. Definicja znaku Wspólnoty obejmuje każde oznaczenie, które może być przedstawione w formie graficznej, w postaci słów, włącznie z nazwiskami, literami, cyframi, kształtem towarów lub ich opakowań o ile posiadają zdolność odróżniania towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od towarów lub usług innego przedsiębiorstwa.
3. Zgłaszającym mogą być osoby prawne lub fizyczne pochodzące z krajów członkowskich Unii a także osoby spoza Unii (w tym również z Polski). Należy zaznaczyć, że na dzień dzisiejszy podmioty polskie mogą zgłaszać wnioski o rejestrację CTM za pośrednictwem osób mających upoważnienie do występowania przed OHIM.

Reprezentantem zgłaszających mogą być:
- adwokaci;
- prawnicy posiadający kwalifikacje w dziedzinie własności przemysłowej lub prowadzący sprawy z zakresu znaków towarowych;
- osoby fizyczne i prawne mogące reprezentować podmioty muszą posiadać miejsce zamieszkania lub siedzibę firmy na terytorium Wspólnoty (dotyczy zarówno pełnomocników strony jak i kancelarii zrzeszających osoby umocowane do reprezentacji przed Urzędem);
- inne osoby wpisane na listę reprezentantów prowadzona przez OHIM, do tej grupy należą także rzecznicy patentowi.

Po wejściu Polski do Unii polski rzecznik patentowy będzie mógł być wpisany na listę na postawie listy rzeczników patentowych prowadzonej przez Urząd Patentowy. Urząd w Alicante nie sprawdza w tym przypadku kwalifikacji i uprawnień wskazanych osób. W przypadku jednak, gdy zaistnieją wątpliwości czy uprawnione osoby spełniają warunki zgodnie z art.89 CTMR, Urząd w Alicante może zwrócić się do urzędu krajowego o potwierdzenie otrzymanego certyfikatu.

4. Zgłaszanie znaku Wspólnoty:

- znaki można zgłaszać bezpośrednio w Urzędzie w Alicante, w Urzędzie Patentowym kraju członkowskiego (w polskim Urzędzie Patentowym od 1 maja 2004r.). Urząd krajowy otrzymując dokumentację w sprawie znaku towarowego Wspólnoty, po stwierdzeniu, że dokumentacja ta odpowiada wymogom formalnym nadaje datę zgłoszenia i w ciągu 2 tygodni od daty zgłoszenia zobowiązany jest przesłać ją do OHIM;
- zgłoszenia dokonuje się na oficjalnych formularzach i muszą one spełniać wymogi określone w Regulaminie Wykonawczym;
- osoby nie mające miejsca zamieszkania lub siedziby we Wspólnocie muszą być reprezentowane przed OHIM przez profesjonalnych przedstawicieli;
- jeżeli zgłaszający chce zastrzec pierwszeństwo (na zasadach ogólnych), powinien złożyć stosowne oświadczenie oraz załączyć kopię wcześniejszego zgłoszenia;
- język zgłoszenia: zgłoszenia dokonuje się w jednym z 11 języków urzędowych Wspólnoty Europejskiej (hiszpańskim, duńskim. niemieckim, greckim, angielskim, francuskim, włoskim, holenderskim, portugalskim, fińskim lub szwedzkim), zgłaszający ma obowiązek wskazania drugiego języka spośród języków procedury Urzędu, którymi są: angielski, francuski, hiszpański, niemiecki i włoski w celu ewentualnego postępowania przed Urzędem (tzw. język procedury). Język ten nie może być językiem kraju pochodzenia;
- w zgłoszeniu można powołać się na tzw. „starszeństwo”, jeżeli zgłaszany znak Wspólnoty jest identyczny jak zarejestrowany znak krajowy lub znak zarejestrowany na podstawie porozumień międzynarodowych i przeznaczony do oznaczania identycznych towarów lub usług; zrzeczenie się wcześniejszego prawa do znaku nie spowoduje utraty prawa starszeństwa (zgodnie z art.34 ust.3 Rozporządzenia). Zgodnie z Regułą 1 (1) (h) i Regułą 8 (2) Regulaminu Wykonawczego zastrzeżenie starszeństwa powinno zawierać następujące elementy:

  • kraj lub kraje, w których został zarejestrowany znak krajowy;
  • datę rejestracji znaku;
  • numer rejestracji znaku;
  • listę towarów i usług.

 

Warunkiem uznania starszeństwa jest fakt pozostawania prawa w mocy w dacie wystąpienia z wnioskiem o uznanie starszeństwa.

5. Urząd w Alicante przeprowadza postępowanie w zakresie bezwzględnych warunków rejestracji znaku, a także sporządza sprawozdanie z poszukiwań w stosunku do podobnych znaków zgłoszonych i zarejestrowanych z wcześniejszym pierwszeństwem na podstawie art.39 CTM. Poszukiwania przeprowadzają także Urzędy krajowe według ustawodawstwa kraju członkowskiego. Oba sprawozdania z poszukiwań OHIM przekazuje zgłaszającemu. Po publikacji zgłoszenia powiadamia on właścicieli wcześniejszych znaków towarowych Wspólnoty. W ciągu 3 miesięcy od publikacji zgłoszenia można wnieść sprzeciw.

6. Wszystkie zgłoszenia publikowane są w 11 językach urzędowych Wspólnoty Europejskiej, w tych samych językach dokonywane są wszystkie wpisy do rejestru. Po wejściu krajów kandydujących do Wspólnoty Europejskiej sytuacja ta będzie dotyczyła tłumaczenia na 20 jezyków.

7. Ochrona znaku trwa dziesięć lat licząc od daty zgłoszenia i może być na wniosek właściciela przedłużona na dalsze okresy dziesięcioletnie.

8. Zgłaszający lub właściciel znaku wspólnotowego może wystąpić o konwersję swojego znaku na znak krajowy w następujących sytuacjach:
- jeżeli zgłoszenie znaku wspólnotowego nie może być zarejestrowane z powodu braku bezwzględnych lub względnych warunków rejestracji;
- jeżeli znak towarowy Wspólnoty został wygaszony, unieważniony lub uprawniony zrzekł się ochrony swojego znaku oraz kiedy nie przedłużono ochrony znaku;
W tym przypadku znak krajowy otrzymuje taką samą datę zgłoszenia lub datę pierwszeństwa wynikającą ze zgłoszenia znaku wspólnotowego.

Poznając system znaku towarowego Wspólnoty można to uczynić zadając podstawowe pytania:

1. Co oznacza, że CTM ma charakter unitarny?

Zarówno zgłoszenia CTM jak i rejestracje obejmują całą Wspólnotę Europejską. Rozciągają się one automatycznie na terytorium 15 krajów członkowskich Wspólnoty. Nie można zatem ograniczyć ochrony do jednego kraju Unii.Należy podkreślić, że charakterystyczną cechą jest, iż poprzez jedną procedurę, przed jednym urzędem uzyskuje się ochronę. Nie ma zatem konieczności zgłaszania znaku do każdego z urzędów krajowych. Ponadto, w przypadku unieważnienia znaku, odmowy rejestracji czy przedłużenia rejestracji stan prawny jest jednolity i rozciąga się na wszystkie kraje piętnastki. Ta sytuacja dotyczy także cesji i udzielonych licencji.

2. Jakie oznaczenia mogą być rejestrowane jako CTM?

Opierając się na definicji znaku można wyodrębnić następujące oznaczenia, które mogą być zarejestrowane jako znak towarowy Wspólnoty:
- słowne zawierające litery, cyfry oraz kombinacie liter, cyfr i słów;
- graficzne, w tym również w kolorze;
- kolory i kombinacje kolorów;
- trójwymiarowe;
- dźwiękowe.

Zgłoszenie musi zawierać prezentację graficzną znaku (wymóg bezwzględny).

3. Jakie oznaczenia nie mogą być zarejestrowane jako CTM?

Znak ocenia się według:
- bezwzględnych warunków odmowy (obligatoryjne badanie przez OHIM);
- względnych warunków odmowy (w trybie sporządzania raportów i wnoszenia sprzeciwów).

Bezwzględne warunki odmowy rejestracji znaku towarowego Wspólnoty występują w sytuacjach, kiedy znak jest:
- pozbawiony wyróżniającego charakteru;
- nazwą rodzajową;
- oznaczeniem wskazującym na rodzaj, jakość, wartość i geograficzne pochodzenie;
- sprzeczny z porządkiem publicznym i zasadami współżycia społecznego;
- oznaczeniem wprowadzającym w błąd;
- oznaczeniem dla win, które w oszukańczy sposób wskazuje na pochodzenie geograficzne;
- oznaczeniem, które zwyczajowo stało się potocznym określeniem używanym w handlu.

Względne warunki odmowy rejestracji znaku towarowego Wspólnoty występują w sytuacjach, kiedy znak jest podobny lub identyczny do:
- wcześniejszego zgłoszenia lub rejestracji CTM;
- wcześniejszego znaku zgłoszonego lub zarejestrowanego w jednym z krajów Unii;
- znaku towarowego korzystającego z międzynarodowej rejestracji zgodnie z Porozumieniem madryckim lub Protokołem do tego Porozumienia (na terytorium wyznaczonego kraju);

Nie rejestruje się znaku jeżeli znak jest powszechnie znany w krajach Unii oraz gdy jest zgłoszony do ochrony z naruszeniem art.6 ter Konwencji paryskiej. Podczas gdy Urząd prowadzi badania przy bezwzględnych warunkach odmowy to względne warunki oceniane są w momencie złożenia sprzeciwu osób, których prawa mogą być naruszone.

Postępowanie sprzeciwowe

Wszystkie zgłoszenia po przeprowadzeniu badań bezwzględnych warunków wymaganych dla rejestracji znaku Wspólnoty oraz po przekazaniu zgłaszającemu sprawozdania z poszukiwań w ramach Wspólnoty i z poszukiwań krajowych są publikowane. Publikacja następuje po upływie jednego miesiąca od daty przekazania zgłaszającemu sprawozdań z powyższych poszukiwań. Zgłoszenia publikowane są w „Community Trade Marks Bulletin”.

W okresie trzech miesięcy od daty publikacji zgłoszenia o znak Wspólnoty może być wniesiony sprzeciw co do rejestracji znaku towarowego przez właścicieli wcześniejszych rejestracji znaków podobnych. Sprzeciw musi być wyrażony na piśmie i musi wskazywać podstawy, na jakich się opiera.

Podstawą wnoszenia sprzeciwu mogą być zarówno krajowe znaki towarowe jak i znaki towarowe Wspólnoty. Znaki krajowe to znaki zarejestrowane w jednym z krajów Unii Europejskiej, właściciele polskich znaków towarowych mają prawo zgłaszania sprzeciwów po 1 listopada 2003 roku. Wnoszący sprzeciw uiszcza odpowiednią opłatę.

Sprzeciw jest przedmiotem postępowania przed Urzędem. Na żądanie zgłaszającego, właściciel wcześniejszego znaku towarowego Wspólnoty, który wniósł sprzeciw dostarczy dowód, że w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia, jego znak był rzeczywiście używany na terenie Wspólnoty na towarach (usługach) objętych rejestracją lub istnieją uzasadnione powody jego nieużywania. W przypadku braku dowodu na to, sprzeciw zostanie odrzucony. Jeżeli Urząd uzna to za celowe, może wezwać strony do polubownego załatwienia sprawy, proponuje rozstrzygnięcie sporu w momencie przeprowadzenia rozprawy. przeciw wpływa co do piątego dokonanego zgłoszenia. Koszty postępowania sprzeciwowego pokrywa osoba, której sprzeciw nie został uwzględniony.

4. Jaki jest tryb postępowania przy rejestracji CTM?

Procedurę rejestracji można podzielić na trzy etapy:

  1. badanie zgłoszenia pod względem formalnym, ze szczególnym uwzględnieniem klas towarowych i/lub usługowych (zakres ochrony) oraz sprawdzenie opłaty za zgłoszenie, która powinna być wniesiona w ciągu miesiąca od daty wniesienia podania o rejestrację znaku;
  2. badanie merytoryczne zgłoszenia i sporządzenie raportu z poszukiwań;
  3. publikacja i wnoszenie sprzeciwów.

 

W trakcie postępowania wydawane są decyzje, które mogą być zaskarżane do Komisji Odwoławczej OHIM-u.

5. W jaki sposób można dokonać zgłoszenia CTM?

OHIM uznaje następujące sposoby składania dokumentów:

  1. bezpośrednio składając w Wydziale Zgłoszeń lub przez 24 godziny w skrzynce pocztowej przy Urzędzie;
  2. pocztą kurierską;
  3. e-mailem;
  4. telefaksem;
  5. w postaci elektronicznej formy zapisu na dyskach.


Od 12 listopada 2002r. zgłoszenie może być wniesione za pomocą Internetu na stronie OHIM.

W tym zakresie Prezydent OHIM wydał decyzję, w której wskazane są wymogi dotyczące elektronicznego dokonywania zgłoszeń w szczególności określono formaty przesyłania danych, dla dokumentacji - w formacie pdf., a przy grafice - jpeg.

Postępowanie odwoławcze

Od każdej decyzji eksperta badającego, Wydziału ds. Sprzeciwów, Wydziału Administracji i Wydziału Prawnego oraz Wydziału ds. Unieważnień strona postępowania może w terminie dwóch miesięcy złożyć odwołanie. Odwołanie wnosi się do Komisji Odwoławczej, która jest organem niezależnym od OHIMI-u. Członkowie Komisji Odwoławczej są mianowani przez Radę, kandydatów przedstawiają kraje członkowskie. Obecnie działają cztery Komisje Odwoławcze. Początkowo, odwołania rozpatrywane były bez udziału stron, obecnie już z ich udziałem. Rocznie do Komisji

Odwoławczej wpływa około 1.000 spraw. Od decyzji Komisji Odwoławczej w ciągu dwóch miesięcy, rozstrzygnięcie można zaskarżyć do Sądu Pierwszej Instancji z siedzibą w Luksemburgu. Sąd I Instancji jest sądem administracyjnym, OHIM jest

pozwanym w tym sądzie (analogicznie jak Urząd Patentowy RP w Sądzie Administracyjnym). Od wyroku Sądu w ciągu dwóch miesięcy można złożyć odwołanie do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS), także z siedzibą w Luksemburgu. Trybunał rozstrzyga tylko kwestie prawne. Europejski Trybunał Sprawiedliwości składa się z piętnastu sędziów. Sędziowie powoływani są za wspólną zgodą państw członkowskich. Trybunał ma do pomocy ośmiu rzeczników generalnych, których zadaniem jest przedstawianie opinii prawnych, w sprawach rozpoznawanych przez ETS. Trybunał nie jest związany wyrażoną opinią, jednak z reguły podziela zawarte w opinii poglądy. Rzecznik generalny wyraził m.in. pogląd, że hologram nie jest znakiem towarowym, także nie jest nim pojedynczy kolor.

Sądy krajowe do rozpatrywania sporów związanych ze znakami wspólnotowymi

Zgodnie z art. 91 rozporządzenia Rady, w krajach członkowskich są wyznaczone sądy I i II instancji jako Sąd Znaku Towarowego Wspólnoty. uprawniony do rozstrzygania sporów w zakresie naruszeń znaków wspólnotowych.

Podstawową zasadą ustalania właściwości sądu jest siedziba pozwanego ale sprawa może być również prowadzona przed sądem właściwym według miejsca naruszenia znaku wspólnotowego.

Z chwilą przystąpienia Polski do znaku towarowego Wspólnoty ochrona wszystkich znaków towarowych Wspólnoty zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed datą przystąpienia będzie automatycznie rozciągnięta na terytorium Polski. W przypadku zaistnienia konfliktu znaków (używanie na terytorium Polski znaku towarowego Wspólnoty kolidującego z wcześniejszym znakiem krajowym), właściciel wcześniejszego znaku krajowego, zarejestrowanego w dobrej wierze będzie mógł dochodzić swych praw we właściwym, wyznaczonym do tego celu sądzie krajowym.

Sprawa rozstrzygania takich kolizji jest jednym z elementów uzgodnień przyjętych wspólnie przez Komisję Europejską oraz państwa kandydujące do Unii Europejskiej, które to uzgodnienia dotyczą stworzenia mechanizmu załatwiania spraw konfliktowych, jakie mogą zaistnieć w związku z rozszerzeniem systemu znaku towarowego Wspólnoty na terytorium nowo przystępujących krajów.

Mechanizm ten obejmuje następujące sytuacje:

  • uprawniony z krajowej rejestracji będzie mógł żądać wydania przez sąd krajowy nakazu (zakazu) sądowego skutecznego od chwili wprowadzenia na rynek kraju kandydackiego towarów opatrzonych znakiem towarowym Wspólnoty. To, czy uprawniony ze znaku krajowego będzie mógł żądać odszkodowania i czy będą istniały zasady proceduralne do stosowania przez sądy, zależeć będzie od krajowego ustawodawstwa;
  • na podstawie bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji będzie możliwe zakazywanie używania niektórych znaków towarowych Wspólnoty w oparciu o przepisy Rozporządzenia w sprawie systemu znaku towarowego Wspólnoty, tzn. będzie możliwe zakazywanie używania znaku towarowego Wspólnoty w takim zakresie, w jakim używanie znaku krajowego może być zabronione na mocy prawa tego państwa członkowskiego lub prawa Wspólnoty,
  • w odniesieniu do rozpatrywanych zgłoszeń systemu znaku towarowego Wspólnoty: jeśli chodzi o względne podstawy odmowy rejestracji, uprawnieni ze znaków krajowych będą mogli zgłosić sprzeciw w kontekście procedury OHIM, po przystąpieniu, wobec rozpatrywanych zgłoszeń, które zostały dokonane w okresie sześciu miesięcy przed przystąpieniem do Unii Europejskiej.


W Traktacie Akcesyjnym wprowadzono następujący zapis w tym zakresie:

  1. Od daty przystąpienia Republiki Czech, Estonii, Cypru, Litwy, Łotwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (zwanymi dalej „nowymi państwami członkowskimi”), znak towarowy Wspólnoty, zarejestrowany lub zgłoszony do rejestracji stosownie do rozporządzenia 40/94 przed datą przystąpienia, zostanie rozszerzony na terytoria tych państw członkowskich, aby odnosił taki sam skutek na całym terytorium Wspólnoty;
  2. Nie można odmówić rejestracji znaku towarowego Wspólnoty, będącego przedmiotem zgłoszenia w dacie przystąpienia, na podstawie którejkolwiek z bezwzględnych podstaw odmowy wymienionych w art.7(1), jeżeli podstawy te podlegają zastosowaniu przez sam fakt przystąpienia nowego państwa członkowskiego;
  3. Jeżeli zgłoszenie o rejestrację znaku towarowego Wspólnoty zostało dokonane w okresie sześciu miesięcy poprzedzających datę przystąpienia, można wnieść sprzeciw stosownie do art.42, jeżeli wcześniejszy znak towarowy lub wcześniejsze prawo z rozumieniu art.8 zostały nabyte w nowym państwie członkowskim przed przystąpieniem, pod warunkiem, że zostały nabyte w dobrej wierze oraz że data zgłoszenia lub, kiedy ma to zastosowanie, data pierwszeństwa lub data nabycia w nowym państwie członkowskim wcześniejszego znaku towarowego lub innego wcześniejszego prawa poprzedza datę zgłoszenia lub, kiedy ma to zastosowanie, datę pierwszeństwa zgłoszonego znaku towarowego Wspólnoty;
  4. Nie można unieważnić znaku towarowego Wspólnoty, o którym mowa w ust.1:
    - stosownie do art.51, jeżeli podstawy unieważnienia podlegają zastosowaniu przez sam fakt przystąpienia nowego państwa członkowskiego,
    - stosownie do art.52(1) i (2), jeżeli wcześniejsze prawo krajowe zostało zarejestrowane, zgłoszone do rejestracji lub nabyte w nowym państwie członkowskim przed datą przystąpienia.
  5. Nie można zabronić używania znaku towarowego Wspólnoty, stosownie do art.106 i art.107, jeżeli wcześniejszy znak towarowy lub inne wcześniejsze prawo zostało zarejestrowane, zgłoszone do rejestracji lub nabyte w dobrej wierze przed datą przystąpienia tego państwa lub, jeżeli ma to zastosowanie, ma datę pierwszeństwa wcześniejszą od daty przystąpienia tego państwa.

 

Informuję ponadto, że będą Państwo powiadamiani o kolejnych zmianach.

Przewodnicząca Zespołu Badań Znaków Towarowych
mgr Marta Czyż